Skąd się bierze mit, że kierunkowskaz daje pierwszeństwo?
Popularne przekonania kierowców na polskich drogach
Na wielu skrzyżowaniach w Polsce można zaobserwować ten sam schemat: kierowca włącza kierunkowskaz, wjeżdża zdecydowanie na skrzyżowanie i zachowuje się tak, jakby cała reszta ruchu miała się do niego dostosować. Niejeden jest przekonany, że skoro „pokazał zamiar”, to ma pierwszeństwo z mocy kierunkowskazu. Ten sposób myślenia jest wyjątkowo groźny, a przy tym błędny z punktu widzenia przepisów.
Mit „włączony kierunkowskaz daje pierwszeństwo” wynika najczęściej z mieszaniny półprawd, zasłyszanych porad na kursie prawa jazdy, rozmów z innymi kierowcami oraz obserwacji zachowań na drogach. Kierowcy widzą, że wielu użytkowników ruchu ustępuje pojazdowi z włączonym kierunkowskazem – choćby po to, by uniknąć kolizji – i błędnie wyciągają wniosek, że jest to obowiązek wynikający z prawa.
W rzeczywistości kierunkowskaz nie jest „tarczą ochronną” ani przepustką do pierwszeństwa. To jedynie sygnał zamiaru. Czyli informacja, co zamierzamy zrobić, a nie podstawa do zmiany zasad pierwszeństwa na skrzyżowaniu, rondzie czy pasach ruchu.
Rola kierunkowskazu w systemie przepisów ruchu drogowego
W polskim Kodeksie drogowym kierunkowskaz jest traktowany jako sygnał świetlny informujący o zamiarze zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu. Ma zwiększyć przewidywalność zachowania kierowcy. Służy innym uczestnikom ruchu, by mogli dostosować swoje manewry do tego, co planujemy: zwolnić, przyspieszyć, zmienić tor jazdy, zrezygnować z wyprzedzania itd.
Przepisy jasno wskazują, że przed wykonaniem manewru kierowca musi spełnić kilka warunków jednocześnie:
- upewnić się, że może go wykonać bezpiecznie,
- sprawdzić sytuację z przodu, z tyłu i z boku (lusterka, martwe pole),
- zasygnalizować zamiar odpowiednio wcześnie,
- nie spowodować zagrożenia ani utrudnienia w ruchu.
Nigdzie w przepisach nie ma mowy o tym, że po włączeniu kierunkowskazu kierowca automatycznie zyskuje pierwszeństwo. Zasady pierwszeństwa wynikają z innych przepisów: oznakowania, świateł, ogólnych zasad na skrzyżowaniach równorzędnych czy z nakazu ustąpienia pojazdom nadjeżdżającym z określonego kierunku.
Dlaczego mit jest tak trwały i powszechny?
Ten błędny pogląd ma kilka źródeł. Po pierwsze, kursy i egzaminy na prawo jazdy często skupiają się na poprawnym włączaniu kierunkowskazów, ale nie zawsze dobitnie podkreślają, że sygnał nie zmienia hierarchii pierwszeństwa. W efekcie część kierowców myli „obowiązek sygnalizowania” z „prawem do wykonania manewru ponad innymi”.
Po drugie, w ruchu drogowym często pojawia się presja: jeśli ktoś agresywnie włącza kierunkowskaz i zaczyna wjeżdżać na pas czy w lukę, inni kierowcy odpuszczają, żeby uniknąć stłuczki. Ustępują nie dlatego, że muszą – lecz dlatego, że nie chcą ryzykować. Agresywny kierowca utwierdza się wtedy w przekonaniu, że „mu się należy”.
Po trzecie, na niektórych skrzyżowaniach lub rondach część kierowców nie zna do końca zasad pierwszeństwa i kieruje się tym, co „wydaje się logiczne”. Skoro ktoś włącza kierunkowskaz, to „znaczy, że będzie skręcał, więc ja pojadę prosto”. Ten sposób myślenia może być akceptowalny, gdy opiera się na rzeczywistych przepisach, ale sama obecność kierunkowskazu nigdy nie jest podstawą do zmiany reguł.
Co naprawdę mówi Kodeks drogowy o kierunkowskazach?
Podstawowe zasady sygnalizowania zamiaru zmiany kierunku jazdy
Kodeks drogowy wymaga, by każdy kierowca odpowiednio wcześnie i wyraźnie sygnalizował zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu. W praktyce oznacza to, że nie wystarczy „mignąć” kierunkowskazem w ostatniej chwili. Sygnał ma być:
- widoczny – tak, by inni mieli czas zareagować,
- czytelny – nie może wprowadzać w błąd,
- powiązany z faktycznym manewrem – nie wolno sygnalizować skrętu, jeśli jedziemy prosto.
Istotny jest też moment włączenia kierunkowskazu. Zbyt późne włączenie to klasyczny błąd: inni kierowcy nie zdążą zrozumieć zamiaru. Z kolei włączenie zbyt wcześnie (np. dużo przed właściwą ulicą) może być odebrane jako zapowiedź skrętu w inną drogę, co jest równie niebezpieczne.
Obowiązek zachowania szczególnej ostrożności mimo sygnalizowania
Nawet przy prawidłowo włączonym kierunkowskazie kierowca ma obowiązek zachować szczególną ostrożność. W polskich przepisach ten zwrot oznacza podwyższoną uwagę, gotowość do natychmiastowej reakcji, obserwację otoczenia i przewidywanie błędów innych uczestników ruchu.
Sygnalizowanie manewru nie zwalnia kierującego z konieczności upewnienia się, że:
- na sąsiednim pasie nie znajduje się już inny pojazd,
- nikt go nie wyprzedza, zwłaszcza z lewej strony,
- pieszy nie wchodzi na przejście, w które będzie skręcał,
- rowerzysta nie zbliża się drogą dla rowerów lub pasem rowerowym.
Jeżeli mimo włączonego kierunkowskazu kierowca spowoduje zagrożenie lub kolizję, nie może się usprawiedliwiać samym sygnałem świetlnym. Z perspektywy prawa wciąż odpowiada za nieprawidłowo wykonany manewr, brak ustąpienia pierwszeństwa lub niezachowanie ostrożności.
Kiedy użycie kierunkowskazu jest obowiązkowe, a kiedy nie?
Kierunkowskaz trzeba włączać zawsze, gdy:
- zmienia się pas ruchu,
- skręca się w prawo lub w lewo (także na posesję, parking, stację paliw),
- włącza się do ruchu,
- wyjeżdża się z ronda,
- wykonuje się manewr wyprzedzania lub omijania (gdy wiąże się ze zmianą toru jazdy).
Nie ma obowiązku włączania kierunkowskazu, gdy pojazd:
- jedzie prosto drogą z pierwszeństwem przebiegającą „łukiem”, chyba że zmienia faktyczny pas ruchu,
- porusza się po łuku drogi bez zmiany kierunku na skrzyżowaniu,
- jedzie w tunelu lub na wiadukcie bez zjazdów, bez zmiany pasa ruchu.
W praktyce sporo wątpliwości budzą złożone skrzyżowania i ronda. Tam często włącza się kierunkowskaz „na wszelki wypadek”, choć nie zawsze wynika to z przepisów. Mimo to, nawet jeśli kierowca używa kierunkowskazów „nadgorliwie”, nigdy nie zyskuje przez to dodatkowego pierwszeństwa.
Dlaczego kierunkowskaz nie może dawać pierwszeństwa?
Hierarchia źródeł pierwszeństwa na drodze
By zrozumieć, dlaczego kierunkowskaz nie ma prawa zmieniać kolejności przejazdu, trzeba spojrzeć na hierarchię źródeł pierwszeństwa. W polskim prawie drogowy priorytet ustala się w następującej kolejności:
- Policjant lub inna osoba kierująca ruchem – ich polecenia są nadrzędne wobec wszystkich znaków i sygnałów.
- Sygnalizacja świetlna – zielone, czerwone, sygnały warunkowe.
- Znaki pionowe i poziome – m.in. „STOP”, „ustąp pierwszeństwa”, „droga z pierwszeństwem”, linie, strzałki kierunkowe.
- Ogólne zasady wynikające z Kodeksu drogowego – np. zasada prawej ręki na skrzyżowaniu równorzędnym.
Kierunkowskaz nie znajduje się na tej liście jako źródło pierwszeństwa. Jest jedynie informacją o zamiarze, która informuje innych kierowców, jak zamierzamy poruszać się w ramach już obowiązujących zasad. To trochę jak zapowiedź: „Za chwilę skręcę w lewo zgodnie z przepisami”. Nie: „Za chwilę skręcę w lewo, więc wszyscy macie obowiązek mnie przepuścić, niezależnie od znaków i świateł”.
Przykłady kolizji, w których kierunkowskaz nie usprawiedliwia sprawcy
W praktyce wiele kolizji powstaje właśnie na tle błędnego przekonania o „magicznej mocy” kierunkowskazu. Kilka typowych sytuacji:
- Zmiana pasa ruchu na drodze wielopasmowej – kierowca z lewego pasa chce zjechać na prawy. Włącza kierunkowskaz i natychmiast wjeżdża w auto jadące prawym pasem w „martwym polu”. Winny jest zmieniający pas, bo to on ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa pojazdom już jadącym tym pasem, a nie odwrotnie.
- Skręt w lewo przez przeciwległy pas – auto skręcające w lewo sygnalizuje manewr. Z naprzeciwka jedzie pojazd na wprost. Skręcający wymusza pierwszeństwo, bo „już zaczął skręcać”. Mimo włączonego kierunkowskazu winny jest ten, kto powinien ustąpić pojazdowi nadjeżdżającemu z przeciwka.
- Wyjazd z drogi podporządkowanej – kierowca patrzy na drogę z pierwszeństwem. Widzi nadjeżdżający samochód z włączonym kierunkowskazem w prawo, więc uznaje, że ten na pewno skręci w boczną ulicę i sam wyjeżdża. Tamten jedzie jednak prosto, bo np. zapomniał wyłączyć kierunkowskaz. Wina spoczywa na kierującym z podporządkowanej – musiał ustąpić pierwszeństwa, dopóki nie miał absolutnej pewności co do toru jazdy pojazdu na drodze z pierwszeństwem.
W każdym z tych przypadków obecność kierunkowskazu nie łagodzi odpowiedzialności sprawcy. Nie ma znaczenia, że „migotało”. Znaczenie ma tylko to, czy kierujący wykonał manewr zgodnie z przepisami, obserwacją sytuacji i obowiązkiem ustąpienia pierwszeństwa tam, gdzie trzeba.
Kierunkowskaz jako informacja, nie „rozkaz” dla innych
Warto spojrzeć na kierunkowskaz jak na komunikat między uczestnikami ruchu. Sygnalizuje on: „Planuję zrobić to i to”. Odbiorcy tego komunikatu mogą:
- dostosować prędkość,
- zmienić pas,
- wstrzymać się z wyprzedzaniem,
- przygotować się na możliwe hamowanie lub zmianę toru jazdy.
Ostateczna odpowiedzialność za wykonanie manewru i tak spoczywa na nadającym sygnał. Kierunkowskaz jest zaproszeniem do współpracy, a nie rozkazem „ustąpcie mi z drogi”. Brak tej świadomości prowadzi do groźnych nieporozumień, zwłaszcza w miejscach o dużym natężeniu ruchu – na rondach, skrzyżowaniach bez sygnalizacji świetlnej czy przy wjazdach na drogi ekspresowe.
Typowe mity dotyczące kierunkowskazów na polskich drogach
„Jak włączę kierunkowskaz, muszą mnie wpuścić na pas”
To jeden z najpopularniejszych mitów. Wielu kierowców traktuje kierunkowskaz jak „bilet” na sąsiedni pas ruchu. W praktyce, przy dużym ruchu, często można zaobserwować taką sytuację: kierowca włącza kierunkowskaz na kilka chwil, niemal natychmiast zaczyna wjeżdżać na drugi pas i jednocześnie „wymusza” zwolnienie lub hamowanie auta jadącego tym pasem.
Tymczasem przepisy mówią wprost: kierowca zmieniający pas ruchu musi ustąpić pierwszeństwa pojazdom już się nim poruszającym. Nie ma znaczenia, czy sygnalizuje zamiar przez 5 sekund, czy od pół minuty. Dopiero wyraźna luka w ruchu i brak zagrożenia dla innych daje zielone światło do zmiany pasa. Kierunkowskaz jedynie informuje, że ta zmiana wkrótce może nastąpić.
Inną odmianą tego mitu jest przekonanie, że jeśli ktoś „kulturalnie” sygnalizuje chęć zmiany pasa, to inni mają obowiązek go wpuścić. Tego obowiązku przepisy nie przewidują. Oczywiście współpraca na drodze (np. „zamek błyskawiczny”) jest wskazana, ale nie wynika z przywileju nadawanego kierunkowskazem, tylko z ogólnych zasad bezpieczeństwa i płynności ruchu.
„Jak ktoś ma włączony kierunkowskaz w prawo, to na pewno skręci”
„Jak ktoś włącza kierunkowskaz, to już oddał pierwszeństwo”
Ten mit pojawia się często przy skręcie w lewo. Kierujący, który zamierza skręcić, włącza lewy kierunkowskaz i ustawia się blisko osi jezdni. Kierowca jadący za nim uznaje, że skoro „tamten już skręca”, to ma prawo go wyprzedzić z prawej strony bez większego zastanowienia. Po chwili dochodzi do zderzenia, bo auto skręcające w lewo wykonuje drobną korektę toru jazdy lub omija dziurę w drodze, a samochód z tyłu wjeżdża w jego bok.
Sam fakt sygnalizowania skrętu nie oznacza, że kierowca „rezygnuje” z przysługującego mu pierwszeństwa na swoim pasie. Nadal porusza się po tym samym pasie ruchu i nadal jest pojazdem, którego nie wolno wyprzedzać w sposób zagrażający bezpieczeństwu. Przepisy wprost zabraniają wyprzedzania pojazdu sygnalizującego zamiar skrętu w lewo z lewej strony, a manewr z prawej może być wykonany tylko wtedy, gdy odbywa się to bezkolizyjnie, w wyznaczonym pasie i z zachowaniem szczególnej ostrożności.
Podobne złudzenie „oddania pierwszeństwa” pojawia się na skrzyżowaniach: kierowca, który ma pierwszeństwo, włącza kierunkowskaz w prawo (bo zamierza skręcić na kolejnej ulicy), a ktoś z podporządkowanej uznaje, że w takim razie może wjechać na skrzyżowanie. Tymczasem pierwszeństwo wynika ze znaków, a nie z tego, że kierunkowskaz się świeci.
„Na rondzie, jak ktoś ma włączony lewy kierunkowskaz, to ma pierwszeństwo”
Ronda od lat są poligonem dla drogowych mitów. Jeden z nich głosi, że jeśli ktoś na rondzie ma włączony lewy kierunkowskaz, to „zajmuje” zewnętrzny pas i z definicji ma pierwszeństwo przy zjeździe. W praktyce bywa odwrotnie: kierowca z lewym kierunkowskazem, jadący wewnętrznym pasem, w ostatniej chwili przecina tor jazdy auta na pasie zewnętrznym, tłumacząc później: „Przecież sygnalizowałem, że jadę dalej / w lewo”.
Na rondzie podstawowe zasady są proste:
- pierwszeństwo przy wjeździe i na samym rondzie wynika z znaków („ustąp pierwszeństwa”, „ruch okrężny”),
- pierwszeństwo przy zmianie pasa – z ogólnych reguł zmiany pasa ruchu,
- kierunkowskaz nie zmienia tych zasad; jedynie informuje, że ktoś zamierza zjechać lub zmienić pas.
Jeżeli ktoś jadący wewnętrznym pasem sygnalizuje zjazd i przecina pas zewnętrzny, musi ustąpić pojazdom już jadącym tym pasem. Nawet jeśli jego kierunkowskaz jest włączony od początku ronda, nie zyskuje żadnego „uprzywilejowania”. Kolizja w takim układzie obciąży zwykle kierowcę, który zmieniał pas, a nie tego, który konsekwentnie poruszał się po zewnętrznym torze.
„Jak dłużej pomigam, to mnie przepuszczą, więc mogę jechać”
Spotykane zwłaszcza w mieście, w korku lub przy włączaniu się do ruchu. Kierowca czeka, stoi, sygnalizuje. Po chwili, zirytowany, decyduje się „wcisnąć”, licząc, że inni zdążą zahamować. Samo długotrwałe używanie kierunkowskazu nie tworzy obowiązku wpuszczenia pojazdu na pas ruchu ani nie daje automatycznej „legitymacji” do ryzykownego manewru.
Jedyny realny efekt długiego sygnalizowania jest taki, że inni widzą zamiar nieco wcześniej i mogą podjąć decyzję, czy zwolnią, czy utrzymają prędkość. Decyzja o wjechaniu na pas musi zostać podjęta dopiero wtedy, gdy faktycznie pojawi się luka. Jeśli jej nie ma, kierunkowskaz nie zamienia się w magiczny przycisk „ustąp mi pierwszeństwa”.
Kierunkowskaz a zasada ograniczonego zaufania
W polskim prawie istnieje ogólna zasada ograniczonego zaufania. Oznacza ona, że zakłada się co prawda przestrzeganie przepisów przez innych, ale jednocześnie liczy się z tym, że mogą popełnić błąd. Kierunkowskaz jest klasycznym obszarem, w którym ta reguła ma szczególne znaczenie.
Informacja świetlna jest ulotna, łatwa do błędnej interpretacji i w dodatku bywa używana nieprawidłowo. Kierujący może:
- zapomnieć wyłączyć sygnał po poprzednim manewrze,
- omyłkowo włączyć zły kierunkowskaz,
- zmienić zamiar w ostatniej chwili (np. jednak nie skręcać).
Dlatego prawo nie pozwala bezkrytycznie ufać kierunkowskazom. Kierowca nie może opierać całej swojej decyzji o wjechaniu na skrzyżowanie lub zmianie pasa jedynie na świecącej strzałce. Musi uwzględnić tor jazdy pojazdu, jego prędkość, zachowanie kierującego, oznakowanie drogi oraz własną możliwość bezpiecznego wykonania manewru.
Klasyczny przykład: auto jadące drogą z pierwszeństwem ma włączony kierunkowskaz w prawo, ale wyraźnie nie zwalnia przed skrzyżowaniem, a jego tor jazdy wskazuje kontynuację jazdy na wprost. Kierowca z podporządkowanej, który mimo tego wjeżdża „na wiarę”, łamie zasadę ograniczonego zaufania i ryzykuje odpowiedzialność za kolizję.
Jak praktycznie korzystać z kierunkowskazów, by nie wchodzić w konflikt z pierwszeństwem
Planowanie manewru zanim włączysz kierunkowskaz
Bezpieczna jazda zaczyna się przed włączeniem kierunkowskazu. Najpierw trzeba ocenić sytuację: lustra, martwe pola, oznakowanie, prędkość własną i innych. Dopiero na tym tle można zdecydować, czy manewr w ogóle jest możliwy do wykonania w danym momencie.
Sprawdzona kolejność działań przy zmianie pasa lub skręcie to:
- obserwacja (lusterka, martwe pole, sytuacja z przodu i z tyłu),
- ocena, czy manewr jest realny bez zmuszania innych do hamowania,
- włączenie kierunkowskazu,
- krótkie odczekanie, by inni zdążyli dostrzec sygnał,
- płynne rozpoczęcie manewru, przy ciągłej kontroli otoczenia.
Pominięcie punktu pierwszego i drugiego prowadzi do typowego schematu: najpierw migam, a dopiero potem sprawdzam, co się dzieje. W takiej konfiguracji łatwo o wymuszenie pierwszeństwa i przekonanie, że „przecież sygnalizowałem”.
Ocena realnej możliwości ustąpienia pierwszeństwa
Gdy to my powinniśmy ustąpić, sam kierunkowskaz drugiego kierowcy nie jest wystarczającą podstawą do podjęcia ryzykownej decyzji. Trzeba przeanalizować kilka elementów naraz:
- prędkość nadjeżdżającego pojazdu – czy tempo zbliżania się faktycznie sugeruje hamowanie przed skrętem, czy raczej kontynuację jazdy,
- pozycję na pasie – czy auto ustawia się bliżej krawędzi jezdni odpowiedniej dla danego skrętu,
- otoczenie – czy przed skrzyżowaniem jest zjazd, w który pojazd w ogóle może skręcić, czy jedynie pobocze lub zjazd techniczny,
- warunki – deszcz, śnieg, noc ograniczają widoczność; margines bezpieczeństwa musi być wtedy większy.
Jeśli którykolwiek z tych elementów budzi wątpliwości, bezpieczniej jest założyć, że drugi kierowca wcale nie skręci, niezależnie od migającej strzałki. W razie wypadku łatwo wykazać, że zabrakło zachowania należytej ostrożności i zastosowania zasady ograniczonego zaufania.
Sygnalizowanie a kultura jazdy – współpraca zamiast „walki o pas”
Kierunkowskaz ma sprzyjać płynności ruchu, ale tylko wtedy, gdy traktuje się go jako narzędzie współpracy, a nie oręż w walce o kawałek asfaltu. Indywidualne nawyki kierowców potrafią w praktyce robić dużą różnicę.
Kilka drobnych nawyków znacząco zmniejsza ryzyko nieporozumień:
- sygnalizowanie zamiaru z wyprzedzeniem, a nie w momencie skrętu,
- reagowanie na kierunkowskazy innych – lekkie odjęcie gazu, gdy ktoś z przodu chce zmienić pas, zamiast „przyspieszę, żeby się nie wepchnął”,
- nieużywanie kierunkowskazów w sposób agresywny – szybkie włączenie, gwałtowne zjechanie, trąbienie, gdy ktoś nie zdążył zareagować.
Im bardziej kierowcy patrzą na kierunkowskaz jak na prośbę o współpracę, a nie wyrok o pierwszeństwie, tym mniej nerwowych sytuacji w korkach i na wielopasmówkach. Prawo i tak jednoznacznie rozstrzyga spory: pierwszeństwo wynika z oznakowania i przepisów, a nie z tego, kto pierwszy „zamigał”.
Sytuacje szczególne: kierunkowskaz a inne grupy uczestników ruchu
Relacja z pieszymi na przejściach
Przejścia dla pieszych są miejscem, gdzie błędna wiara w kierunkowskaz bywa szczególnie groźna. Kierujący, zbliżając się do zebry i sygnalizując skręt, ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa pieszym znajdującym się na przejściu oraz wchodzącym na nie. Świecący kierunkowskaz nie daje mu uprawnienia do „przemknięcia się” przed pieszym, który już postawił nogę na przejściu.
Z drugiej strony pieszy nie powinien wchodzić na przejście jedynie dlatego, że pojazd migocze w prawo lub w lewo. Jeżeli widzi, że auto wyraźnie nie zwalnia albo tor jazdy sugeruje coś innego niż kierunek sygnalizowany, rozsądniej jest poczekać. Z perspektywy przepisów pierwszeństwo ma pieszy, lecz fizyki nie interesuje, kto miał rację – zderzenie zawsze kończy się jego przegraną.
Rowerzyści i hulajnogi a błędne zaufanie do kierunkowskazów
Rowerzyści, użytkownicy hulajnóg i inni niechronieni uczestnicy ruchu są szczególnie narażeni na skutki cudzych błędów przy sygnalizowaniu manewrów. Widząc kierunkowskaz pojazdu, często zakładają najlepszy możliwy scenariusz: że kierowca skręci tam, gdzie sygnalizuje, i że zrobi to przewidywalnie.
Problemy pojawiają się zwłaszcza na przejazdach dla rowerów i przy drogach dla rowerów biegnących wzdłuż jezdni. Kierujący autem, skręcając w prawo z jezdni, ma obowiązek ustąpić rowerzyście jadącemu prosto drogą dla rowerów lub pasem rowerowym. Nawet jeśli wcześnie włączył kierunkowskaz, nie „anuluje” to pierwszeństwa cyklisty. Gdy dojdzie do potrącenia, tłumaczenie „przecież migotałem” nie ma żadnej mocy prawnej.
Z kolei rowerzysta nie powinien traktować kierunkowskazu jako gwarancji skrętu. Jeśli auto z prawej strony sygnalizuje skręt, lecz nie redukuje prędkości i nie ustawia się przy krawędzi, rozsądniej jest założyć, że kierujący może jechać prosto lub zwyczajnie się pomylił. Odrobina rezerwy z obu stron często zapobiega najgorszemu.
Pojazdy uprzywilejowane i „poczucie pierwszeństwa”
Karetki, straż pożarna, policja – gdy używają sygnałów świetlnych i dźwiękowych, zyskują pierwszeństwo przejazdu. Jednak ich kierunkowskazy nadal pełnią jedynie funkcję informacyjną. Dla pozostałych uczestników ruchu priorytetem jest umożliwienie przejazdu pojazdowi uprzywilejowanemu, a nie interpretowanie jego kierunkowskazów jako narzędzia sterującego ruchem.
Jeśli karetka z włączonym sygnałem dźwiękowym i świetlnym sygnalizuje zmianę pasa, inni powinni zrobić wszystko, by ją przepuścić. Ale nie dlatego, że „miga” kierunkowskaz, tylko z uwagi na status pojazdu uprzywilejowanego i jego wynikające z przepisów pierwszeństwo. Sam kierunkowskaz jest tylko dodatkiem do sygnałów specjalnych, a nie źródłem przywileju.